29/07/2008

countdown

A veces me dan bajones y me pongo triste. Triste porque no estamos juntos y porque necesito llamarte. Siento lástima de nosotros y de cómo han pasado las cosas. Pero no culpo a nadie.
El otro día se lo expliqué a una amiga, así, por encima, lo que había pasado entre tu y yo. Sin querer nos hice culpables. Pero no era mi intención. Es una historia muy triste, y me apena que no puedas ver más allá de los cristales de tus gafas, allí donde sólo tú te ves reflejado.
Ahora me siento más fuerte. Y tantas disputas me han hecho más dura. Ya no necesito tus brazos y no quiero llorar más. Has perdido importancia, así como supongo que yo también la he perdido para tí.

On ne s'aime plus. Il ne faut pas s'abuser.

I'm over you. I don't need you anymore.

 - Ana, you just have to blame yourself for this situation...
 -I know Richard...
Posted by bisouemoi at 17:52:17 | Permanent Link | Comments (3) |

22/07/2008

Nice picture

REMEMBER me when I am gone away,
Gone far away into the silent land;
When you can no more hold me by the hand,
Nor I half turn to go, yet turning stay.
Remember me when no more day by day
You tell me of our future that you plann'd:
Only remember me; you understand
It will be late to counsel then or pray.
Yet if you should forget me for a while
And afterwards remember, do not grieve:
For if the darkness and corruption leave
A vestige of the thoughts that once I had,
Better by far you should forget and smile
Than that you should remember and be sad.

Christina Georgina Rossetti. 1830–1894

---------------------------------------------

Recorda'm quan ja no hi sigui,
Quan hagi anat cap al silenci llunyà;
I ja no puguis agafar-me de la mà,
Ni jo em giri per marxar i, tot girant, no marxi.

Recorda'm quan cada dia i nit
El nostre futur ja no em puguis explicar:
Tan sols recorda'm; és clar
Serà massa tard per compartir.

Però si m'oblidessis un instant
I després em recordessis, no pateixis:
Tot i el temps i la foscor, amb què guardis

Algun dels pensaments que en altre temps tenia,
Millor que m'oblidis somrient
Que no pas em recordis amb malenconia.

Richard Samson
Posted by bisouemoi at 15:09:12 | Permanent Link | Comments (1) |

04/07/2008

sueños manga

Vuelas como una gaviota sucia.

Pesada. Aturdida y hambrienta.

Mañana playa. Brisa del mar... no quiero ir donde haya gente.

Quiero sumergirme en el viento y que me trague.

He soñado que un mago manga me envolvía con unas telas verdes y amarillas que me intentaban aprisionar. Intentaba liberarme, y entonces él me tiraba unos polvos verdes soplando de su mano. Estos polvos me alcanzaban la cara y al respirarlos me sumía en el sueño profundo. Era mi turno. Junto a mí luchaba un pequeño hombrecillo samurai que intentaba cargarse a una especie de Son goku calvo que no paraba de saltar. Nunca ví songoku, y ni siquiera sé cómo escribirlo ni me importa. Pero me han metido en esa sala con el samurai y yo no sabía luchar. Le he dado una torta al de verde que casi mata al de la katana que luchaba conmigo. Yo no quería que le matasen, porque yo no sabía luchar y él no me defendía, pero por lo menos intentaba salir vivo de aquella sala.
Y cuando me dormía profundamente me he despertado.
Posted by bisouemoi at 19:15:21 | Permanent Link | Comments (0) |

03/07/2008

mi vida sin ti

Escribir... escribo para no volverme loca. Para no quedarme calva de tanto tirarme de los pelos. Para destensarme después de pasarme muchos días hecha un ovillo.

El desenlace de aquel día ha sido... malo. El balance... todavía más malo. Parecía una buena idea, pero la verdad es que me he dejado humillar. Me he dejado llevar por quien no debía y hemos acabado mal. Otra vez.

Tengo todas las uñas mordidas y estoy trabajando mucho más que nunca... para no pensarte. Pero hoy estoy superando un reto, y quizá por eso escribo. Escribo para no hacerte una perdida que podría significar tanto o más para tí que para mí. Y para evitar el desprecio. Para evitar unas palabras que no me merezco.
¿Quién es el malo en una película de malos? ¿El más malo quizá?

Creo que nuestro mundo va más allá del dolor, del perdón y de los besos. De las llamadas a las 3 de la mañana y de cuidarnos cuando estamos enfermos.
Porque tu y yo compartimos algo más. La locura. La pasión. La desesperación.
Y te sorprenderá que diga que somos tan iguales que nos repelemos. Tu eres lo que yo a ti y tu eres lo que yo soy. Quizá en un futuro... nos matemos.

Ahora disculpadme, me queda una uña por morder. Y no te voy a llamar, ni te voy a escribir... porque tengo curiosidad por saber qué me depara el futuro. Tengo ilusiones. Y de momento, sin ti.
Posted by bisouemoi at 18:13:55 | Permanent Link | Comments (2) |