malos sentimientos
Me sabe mal… pero ante todo soy consciente de que no puedo condicionar mi vida en función de aquellos que no comparten mis ideas, mis objetivos. Y una vez más me encuentro sola ante el mundo.
LLorar no sirve de nada e intento pensar en todos esos buenos momentos pasados. Pasados. No quiero pensar que los he utilizado por mi propio beneficio. No quiero pensar que quizá pude ser una carga. Sólo quiero guardar un buen recuerdo, y me maldigo.
Me siento tan mal que quisiera no existir. No estar en este mundo para sentir lo que siento. Es un adiós para siempre que no será jamás pronunciado. Que no será sentido por nadie más que mi egoista yo. Cómo puedo ser como soy.
Al mismo tiempo me siento una infiltrada. Una traidora. Les he engañado. Desde un principio supe que todo esto era temporal e incluso me he engañado a mí misma. Me he creido mis propias mentiras. Que todo sería para siempre… cómo me he podido mentir así… cómo les he podido engañar…
No me siento una persona honrada. No me siento honesta. Me siento como una mierda.
Hay cosas que se clavan… y esta… está más allá que cualquier ambición, que cualquier propósito… me siento que no me siento.
Un petò.
I sobre tot… el fet de estimar tant a algú de ser capaç de fer molt, molt mal… mal en benefici alié. Fer mal en benefici de una tercera persona. Fer mal… molt, molt, molt mal. Gent que plora. I jo… he fet molt mal.
Y al final… el mundo acabará ciego.